पदवी कॉल्ड “बाबा”..
ज्या दिवसाची अगदी आतुरतेने वाट बघत होतो शेवटी ३ सप्टेंबरला तो दिवस उजाडला. मी “बाबा” झालो. एका गोंडस जीवाने या धरतीवर आपल्या आगमना प्रीत्यर्थ “ट्याट्या” फोडून मला आणि सौला अनुक्रमे “बाबा” आणि “आई” अशा पदव्या बहाल केल्या.
मातीचा गणपती उठला आणि जिवंत मूर्ती घरात आली. सगळे अगदी खूश होते. माझ्या आई-बाबांना तर आभाळ ठेंगणे झाले होते. सगळ्या आप्त-सकीयांचे फोन येण्यास सुरुवात झाली.
“Congrats!! “.. “Hearly congratulations!! ” वैगरे वैगरे.
बऱ्याचं लोकांचा एक कॉमनं प्रश्न असायचा.. “मग आता काय बदल जाणवतोय? “..
“बराच.. पुण्याला बिलकुल पाऊस नाही हो.. आणि मुंबईत बघाना कसा धो-धो पडतोय”.. मी आपला निरागस उत्तर देत होतो.
“अहो.. तसे नाही हो.. बाबा झालात ना तुम्ही मग.. काय बदल वाटतोय? “
आता या सद्ग्रुहस्ताला कोणीतरी बाबा झाले की दोन छोटीशी शिंग फुटतात किंवा अचानक केस पांढरे होतात किंवा मिशा येतात असे काही तरी सांगितले असावे. म्हणून २-३ वेळा विचारून खातरी करत असावे. आता मला सांगा मुलगा होऊन जेमतेम १-२ दिवस झालेले, त्यात असा कुठला बदल जाणवणार आहे हो?.. असो
आता या प्रश्नावर विचार केल्यावर असे वाटते की खरंच, काय बदल अपेक्षीत असला पाहिजे? चेहऱ्यावर ४० वर्षे जजची खुर्ची सांभाळून रिटायर्ड झाल्या सारखा गंभीर चेहरा करावा की आहे तसंच हसत खेळत राहावे.
माझ्यामते तर मला माझे बालपण या चिमुकल्या बरोबर पुन्हा जगायला आवडेल. बघूया कितपत जमतेय ते.. 
Very well written and All the Best !!!
Arey he tu lekhak kenvha pasun banun gelas?? Good Marathi writing skills you’ve I must say!
dhanyavaad saheb..
Congratulations to both of you again
Good your skills are improving
Do Spell Check Please !! Otherwise good