अमिताभच्या हजारो-करोडो चाहत्यांपैकी मी सुद्धा एक आहे. हा पोष्ट कोणाच्याही भावना दुखवण्यासाठी नसुन..केवळ एक विनोद आहे. तरी खालील लेखामुळे कोणाच्या भावना दुखवल्या गेल्या असतील तर मी मनापासुन त्यांची माफ़ी मागतो.

सानपाड्याचा पक्या कोण जाणे कसा पण कौन बनेगा करोड्पती पोहचतो आणि “फ़ास्टेस फ़िंगर फ़र्स्ट” मधे पण बाजी मारतो.

“आईये पक्याजी हम और आप मिलके खेलेंगे…कौन बनेगा करोड्पती”..अमिताभ आपल्या शैलीत बोलतो.

“हा..चलो ना..वैसे भी बहुत टाइम हो गयेला है..शांताके साथ पत्ते खेले हुवे…”..पक्या आपल्या इस्टाइल मधे.

“हा हा हा…आप बहुत मजाकिया है..हाय..” अमिताभ आपल्या स्टाईलमधे (हात वाकउन वैगरे)
“चलिये हॉट सिट पे बैठते है”

“ऎ..गरम-वरम पे नही बैठेगा अपुन हा..पहलेच बोल देता है..मस्त ए.सी. लगा और उसको अपनी तरफ़ घुमा..बहुत गरम हो रेला है..”
अमिताभ ऎकुन न ऎकल्यासारखे करतो व दोघे खेळायला सुरुवात करतात.

“पक्याजी ये रहा आपके सामने पहिला सवाल पाच हजार रुपयोके लीये…”

“अरे ..कायको टाईम खोटी कर रहा है ..डायरेक्ट एक करोडवाला पुच ना..तेरा भी टाईम बचेगा और मेरा भी..क्या बोलता है?”..पक्या आपला डोका लाउन विचारतो.

“हा हा हा…आप बहुत मजाकिया है..हाय..” अमिताभचे आता हळु-हळु पारा चठत आहे.

“ये रहा आपका पहिला सवाल”

बेगाने शादी मे ________ कौन दीवाना है? १> राम २> बलराम ३> अब्दुल्ला ४> पागल

“साला अब ये बेगाने के शादीमे मै नही जा सका था उस दीन..वो लंगड्या ताट्याने राडा किया था ना..अब साला वो बेगानी के बहुत लफ़डे थे हा मोहोल्ले मे…मै बोलता आपको..वो अपना अली, फ़िर लगेस तो वो अन्वर, फ़िर वो बाजुवाले खोली का मन्ग्या…”
अमिताभ त्याला मधेच थांबत विचारतो “आपके पास सिर्फ़ २० सेकंद है जवाब देने के लिये…अगर आपको कुछ मुशकिल है तो आप लाईफ़-लाइन युज कर सकते है”..अमिताभ थोडा रागातच विचारत होता.

“थीक है..मै उस्मान को पुचता हु…फोन लगवो तो जरा उसको..वो था उस दिन शादी मे”

“कॉपुटरजी, उस्मान को फ़ोन लगाया जाये”..अमिताभ चिडुन.

“आयला…कही पे भी फ़ोन लगता है क्या?..कोनसा मोडल है?..” पक्या अजुन आगीत तेल घालत होता..

“नही..ये मै नही कॉपुटरजी फ़ोन लगा रह है..”

बरेच वेळाने एकदाचा तो फ़ोन लागतो.

“हॅलो…”
“कौन है बे?”…पलिकडुन उस्मान खेकसला.
“मै..अमिताभ बोल रहा हु..कौन बनेगा करोड्पती से”..अमिताभ एकदम जोश मधे म्हणाला.

“अच्छा..तो मै शीवाजी बोल रह हु बोल…” उस्मान ने एकदम अमिताभची विकेट काढली..

“हा हा हा…”…अमिताभचा चेहरा आता लाल होत चालला होता. “नही नही..हम”

“ए..सलीम अभी मेरा भेजा मत घुमा तु…हर बार अलग-अलग आवाजे निकालता है और मुझे उल्लु बनाता है…मै तेरे को बोला था के दादर को माल पहुचा के आना…तु किधर भटर रहा है?”

अमिताभचा चेहरा आता रडकुंडीला आला होता..तेव्हड्यात पक्या बोलतो…
“अरे…उस्मान शेठ, मै पक्या इधर वो कौन बनेगा करोड्पती से बोल रेला हु..”
“अरे पक्या क्या फ़िर पहले कायको नही बोला..मै तेरी आवाज सेही पहचान लेता..” उस्मान आणि पक्या मोठयाने हसतात…
अमिताभ रडत-रडत खेळ सोडुन जातो.

Advertisements

दिवाळीच्या शुभेच्छा!!…

Posted: नोव्हेंबर 4, 2010 in Uncategorized

diwali-wishes

ZuZu Style:

Zuzu Style

काल माझ्या मित्राचा फ़ोन आला होता. तो घर घेतोय आणि एस.बी.आय. बँकेकडुन लोन घेण्याबद्दल तो विचारत होता. मी त्याल म्हटले लोन तर मिळेलच पण त्या आधी २-३ गोष्टींची तयारी ठेव.

१. कमीत-कमी शब्दात स्वतांचा पाणउतारा करुन घेणे
२. लोनची तुला गरज आहे बँकेला नाही
३. तुझ्यापुढे राहुल राँय सुद्दा बीझी वाटेल इतका तु रिकामा आहेस.
४. तुज़्या जीवनात लोन पास करुन घेणे हे एकच धेय राहिल (निदान पुढचे २-३ महिने)

मी हे सगळे सांगीतल्यावर तो जरा घाबरलाच. मी म्हटले घाबरु नको रे, पण मनाची तयारी करुन ठेव. साहेबांनी डोक्यावर जास्त ताण न ठेवता सरळ प्रश्न केला
“मला एखाद्या एजन्टचा नंबर दे”
“एजन्ट? अरे या कामसठी तुला एजन्ट कशाला हवाय?” मी जरा चिडुनच बोललो.
“म्हणजे हे काम तु स्वतां केले?” मीत्राने अगदी मी दुपारी १ ते ४ च्या वेळेत चीतळे बंधु कडुन बाकरवडी विकत घेण्याइतके अशक्य काम केल्याचे आश्चर्य करुन विचारले.

मला हल्ली खरच कळत नाही आज-काल लोकांना प्रत्तेक गोष्टीसाठी एजन्ट का लागतो?
मान्य आहे बरेच वेळेस वेळ नसतो, गोष्टी लवकर हव्या असतात, पण नेहमीच असे असते असे नाही. बरेच वेळेस तर मला वाटते की लोकांना सरकारी कामांबद्दलची प्रक्रिया माहीती नसते, शिवाय ती जाणुन घ्यायची नसते 😦 त्यामुळे उठ-सुट एजन्ट शोधा आणि यामेळेच त्यांचे फ़ावते.
एजन्ट लोक वाट्टेल ती फ़ी मागतात. जे काम सहज होऊ शकते त्यासाठी लोक उगीचेच या एजन्ट चा खिसा गरम करतात.
पुण्यात तर या एजन्ट लोकांनी उच्छाद मांडलाय नुसता. भाड्याने घर घेण्यासाठी तर हे लोक कळस करतात. मागे मी एकदा घर भाड्याने घेण्यासाठी शोधत होतो. बरेच लोकांनी सल्ला दीला के “अरे, एजन्टच्या मदतीने लवकर घर मिळेल..थोडे पैशे जातात पण तुला घाई आहे तर लगेच मिळेल घर”
म्हटल आपल घोड अडलय तर चला धरावे पाय एजन्टचे (इथे मला जे म्हणायचे आहे ते तुम्हाला कळले असेलच). मी एकाला फ़ोन केला तर साहेबांनी ३-४ घर असल्याचे सांगितले. ते मलाच बघवे लागणार होते, शिवाय तो मालकाशी भाडे/डीपाँझीट कमी करण्याबाबत काहिच मदत करणार नाही. मी विचारले “तुमच्या फ़ी चे काय? ”
तर साहेबांनी लिस्ट्च सुरु केली.
“दोन महीन्याचे भाडे, स्टाँम्प पेपरची पैसे वेगळे. पेपर तुम्हाला आणावा लागेल.” मी मनात म्हटले हो..तुझा हुन्ड्यात द्यायचे राहिले होते ना.
“जर एक वर्षानंतर नविन करार करायचा असेल तर मला एक महिन्याचे भाडे द्यावे लागेल.” मी विचारले “तुम्ही मला घर दखवण्यापलीकडे काहीही मदत करत नाही आहत..तर मग हे नविन करारचे पैसे का?”
“साहेब, असेच असते ते..तुम्हाला पहिजे की नाही ते बोला?”
मी कपाळाला हात लावला आणि फ़ोन ठेवला. ईतके करण्यापेक्षा मी माझ्या रहात्या घरात ५०० रुपये भाडे वाठउन राहीलो तर मला स्वस्त पडेल. 🙂

हे असे सुरु असते, तरी सगळे याला डोळे झाकुन बळी पडतात. थोडा त्रास घ्यावा लागतो पण ही छोटी-मोठी कामे सहज शक्य आहेत.
हे जर असेच सुरु राहिले तर, बापाच्या शेवटच्या विधीसाठी सुद्धा एजन्ट शोधणारी माणसे दिसतील.

सगळ्यांच्या विनंतीस मान देऊन, “मी नाही अभ्यास केला…” मुळ (ओरिजीनल चा मराठी समानार्थी शब्द बरेच वेळ विचार करुन मीळाला 😦 ) बालगीत खाली नमुद करतो आहे.

“मी नाही अभ्यास केला…” – ओरिजीनल…
—————————————————

घड्याळ्यात वाजला एक
आईने केला केक
केक खाण्यात एक तास गेला
मी नाही अभ्यास केला||

घड्याळ्यात वाजले दोन
बाबाचा आला फोन
फोनवर बोलण्यात एक तास गेला
मी नाही अभ्यास केला||

घड्याळ्यात वाजले तिन
ताईची हरवली पीन
पीन शोधण्यात एक तास गेला
मी नाही अभ्यास केला||

घड्याळ्यात वाजले चार
आईने दीला मार
मार खाण्यात एक तास गेला
मी नाही अभ्यास केला||

घड्याळ्यात वाजले पाच
ताईने केला नाच
नाच भघण्यात एक तास गेला
मी नाही अभ्यास केला||

घड्याळ्यात वाजले सहा
आईने केला चहा
चहा पीण्यात एक तास गेला
मी नाही अभ्यास केला||

घड्याळ्यात वाजले सात
आईने केला भात
भात खाण्यात एक तास गेला
मी नाही अभ्यास केला||

घड्याळ्यात वाजले आठ
बाबानी आणला माठ
माठ पहाण्यात एक तास गेला
मी नाही अभ्यास केला||

घड्याळ्यात वाजले नऊ
घरात आली माऊ
माऊशी खेलण्यात एक तास गेला
मी नाही अभ्यास केला||

घड्याळ्यात वाजले दहा
पाहुणे आले पहा
पाहुण्याशी बोलण्यात एक तास गेला
मी नाही अभ्यास केला||

हर्ष (आमचा छोकरा) ४-५ महीन्याचा असेल, तेव्हापासुन त्याला “मी नाही अभ्यास केला…” हे गीत जाम आवडते. कीतीही रडत असला तरी हे गाण म्हटल की स्वारी एकदम शात.

आता मला या गाण्याची इतकी सवय लागली आहे, की असे वाटते कधी झोप येत नसेल तर हे गाण म्हटले की पटकन झोप लागेल….असो

काल असेच टाईम-पास म्हणुन याच बालगीताचे विड़्बन केले आहे…

“मी नाही अभ्यास केला…” या बालगीताच्या चालीवर…
—————————————————
घड्याळ्यात वाजले नऊ
सगळे म्हणाले खाऊ
नाश्ता करण्यात एक तास गेला
मी नाही बग फीक्स केला||

घड्याळ्यात वाजले दहा
सगळे म्हणाले मेल पहा
मेल पहाण्यात एक तास गेला
मी नाही बग फीक्स केला||

घड्याळ्यात वाजले अकरा
बॉस ने बनवला बकरा
त्याच्या नावे बोटे मोडण्यात एक तास गेला
मी नाही बग फीक्स केला||

घड्याळ्यात वाजले बारा
सगळ्याच “लंच” चा नारा
“लंच” करण्यात एक तास गेला
मी नाही बग फीक्स केला||

घड्याळ्यात वाजले एक
सगळे म्हणाले वेट
“गप्पा” करण्यात एक तास गेला
मी नाही बग फीक्स केला||

घड्याळ्यात वाजले दोन
मीत्राने केला फोन
फोनवर बोलण्यात एक तास गेला
मी नाही बग फीक्स केला||

घड्याळ्यात वाजले तिन
मला की-बोर्ड दीसुलागले तीन
चहा पिण्यात एक तास गेला
मी नाही बग फीक्स केला||

घड्याळ्यात वाजले चार
डोक्यात आले घरचे विचार
विचार करण्यात एक तास गेला
मी नाही बग फीक्स केला||

घड्याळ्यात वाजले पाच
डोळे म्हणाले बीबी वाच (बीबी = बुलेटीन बोर्ड किवा पब्लिक फ़ोल्डर)
बीबी वाचण्यात एक तास गेला
मी नाही बग फीक्स केला||

घड्याळ्यात वाजले सहा
मी बस शोधतोय पहा
बस शोधण्यात एक तास गेला
मी नाही बग फीक्स केला||

Two thousand prints, around 10,000 shows, international technicians and makeup artists, award winning sound engineering and music – as the extravagant 200-crore saga unfolds this weekend – it will also shatter the myths of ‘small market, small budget’. The notions of ‘Tamil cinema being a small market and hence there are restrictions with regard to budget’ will be flushed down the drain as Endhiran releases to a whopping number of 600 screens in Chennai city alone.

 आता तुम्हीच सांगा असला जबरदस्त सिनेमा सोडणार आहे का?

तिकिटांसाठी १-२ मित्राकडे चौकशी केली, तर काळाले की १ तासात सर्व तिकिटे विकल्या गेली. हीच कहाणी सगळीकडे होती. मी पण मग जिद्दीला पेटलो. काही करून तिकीट मिळवायचेच. ४-५ कॉन्टॅक्ट कडे हात-पाय जोडुन विनंती केली, तेव्हा कुठे ब्लॅकमधे ५०० रुपयात तिकीट मिळवले. (बायकोला जर हे कळले तर त्या रुपयात करू शकणार्‍या १०० गोष्टी ऐकवल्या असत्या ..असो)
शेवटी तो दीवस उजाडला. आज महानायक रजनीकांत चा सिनेमा बघणार होतो. दुपारी १२:०० चा शो होता, म्हटल उशीर नको म्हणून १०:०० वाजताच घरातून निघालो. हो म्हटल नेमक नाहीतर ट्रॅफिक मधे अडकायच आणि रजनी दा ची एंट्री जायची 🙂

सीन १:
कामवाली बाई: साहेब, आज थोडे पैसे उधार हवे होते
बाबा: किती?
कामवाली बाई: १०० रुपये साहेब
बाबा: प्रसाद, बाईना १०० रुपये दे तर.
मी: बाई, कशाला हवे आहेत पैसे? मझयाकडे नाही आहेत सध्या.
कामवाली बाई: साहेब, पोराची शाळेची फी भरायची आहे.
मी: नाही.
(मी त्या ५०० रुपयाच्या सिनेमा तिकीटाकडे बघून खुश होत होतो…)

सीन २:
बहादूर (गेट-कीपर): सहाबजी, वो मेरा तबियत खराब है काल से…
मी: हा तो डॉक्टर के पास जावो ना..मेरा डोका क्यु खाता है?
बहादूर: सहाबजी, १०० रुपये मिल जाता तो दवाई लेके आयेगा साहबजी.
मी: अभी नही है..जावो तुम.
(मी त्या ५०० रुपयाच्या सिनेमा तिकीटाकडे बघून खुश होत होतो…)

सीन ३:
ट्रॅफिक सिग्नलवर बाइक थांबवली. रस्त्याचा बाजूला उभी असलेली एक भिकारी म्हातारी मझयाकडे आली.
म्हातारी: पोरा, काल पासून अन्न नाही रे पोटात. काहीतरी दे
मी: जा हो आजी मला उशीर होतोय
म्हातारी: २ रुपये तरी दे रे..चहा तरी पिल.
मी: नाही हो आजी जा तुम्ही. (सिग्नल गेला आणि मी भरधाव निघालो)

(मी त्या ५०० रुपयाच्या सिनेमा तिकीटाकडे बघून खुश होत होतो…)

सीन ४:
टौकीजवर पोहचलो, चिक्कार गर्दी होती. लोक आजकाल दसर्याला एव्हडे बाहेर जात नाही. कशी-बशी बाइक पार्किंगमधे लावली. मित्राची वाट पहात उभा होतो, तेव्हड्यात खालून कोणीतरी माझी पेंट ओढत होत. मी पहिले तर एक लाहान कळ्कट कपडे घातलेला मुलगा होता. हातात एक ताटली, त्यात ओळखु ना येणारे देव, त्यावर फूल वाहिलेली, अगरबत्ती लावलेली.
पोरगा: काका, काही द्या ना (माझी पेंट पुन्हा ओढत तो म्हणाला)
मी: नाही रे, काही नाही आहे..जा तू
पोरगा: द्या ना साहेब
मी: (ओरडून) जा ना सांगितले ना तुला काही नाही म्हणून…

तो पोरगा निघून गेला, पुन्हा दुसर्‍या कोणाची पेंट ओढायला

मी त्या ५०० रुपयाच्या सिनेमा तिकीटाकडे बघून……नाही आता मला आनद होत नव्हता…का जाणे कुणास ठाउक पण कुठेतरी चुकल्या सारखे वाटत होते.

मित्र-मन्डली आली, मी मात्र शून्यात पहात होतो. मी काही बोललो नाही. ते तिकीट फाडले आणि निघालो.
मित्र विचारात होते काय झाले?..रोबोट नाही पहायचा का?

मी: “तुम्हाला दिसत नसेल, पण मी माझयातल्या माणसाचा “भावनाशून्य रोबोट” झालेला पाहिला..आता ह्या सिनेमाची काही गरज नाही मला… “

अश्रूंची ठेच…

Posted: सप्टेंबर 26, 2010 in अनूभव.., आठवणी..!!
टॅगस्

fathersonरात्रीचे ११:०० वाजले होते. मी नेहमी प्रमाणे माझया खोलीत अभ्यास करत होतो. बाबा बैठकीतल्या पलंगावर पहुडले होते. आई नुकतेच तिचे स्वैपाक घरातले काम आटपून खाटेवर पडली होती. मी अभ्यासात गुंग होतो. बाहेर कुणाचे तरी हुंदके ऐकू येत होते. मला पहिले वाटले की मला भास झाला असावा. थोड्या वेळाने आईची हाक ऐकु आली.

“प्रसाद…प्रसाद…अरे हे बघ ना कसे करताय”

मला पहिले कळलेच नाही काय झाले आहे ते. बाबांना नेहमी पित्ताचा त्रास होत असतो. मला वाटले की आज पुन्हा काही त्रास होतोय, म्हणून मी लगेच बैठकीत धाव घेतली.

मी बैठकीतले दृश्य बघून हबकलोच. बाबा, एकदम कडक, खंभीर स्वभावाचे, ते सोबत असताना कशाचीच भीती वाटायची नाही, ते बाबा आज लहान मुलासारखे हतबल होऊन रडता आहेत.

“मी मुलांसाठी काहीच करू शकलो नाही…मी आयुष्यात तुलाही कधी काहीच सुख देऊ शकलो नाही..मुलांची हौस-मौज नाही की काही नाही..” बाबा आईजवळ आपल्या मनातला बांध फोडून रडत होते. आईला काय करावे काही सुचत नव्हते. ती मला आणि बहिणीला हाका मारून बोलावत होती.

“अहो..असे काय करताय..शांत व्हा..सगळे ठीक होईल..सगळं चांगलेच तर चालले आहे..तुम्ही असे धीर सोडू नका..”

गरिबी, पैसा माणसाला इतका हतबल करू शकतो? पैसा हा माणसाच्या जिवापेक्षा मोठा झाला आहे?..आमची परिस्थिती तशी बेताचीच होती. बाबांची सरकारी नोकरी, पगारात जेमतेम भागात होते. आई शिवणकाम, कुकिंग क्लासेस वैगरे करून हातभार लावत होती. मोठ्या बहिणीचे नुकतेच लग्न झाले होते. त्यामुळे कर्जाचा डोंगर उभा होतो. शिवाय दुसर्‍या बहिणीचे लग्न, माझया शिक्षणाचा खर्च, हे होतच की. बाबांच्या मनावरील ताण बरेच दिवस झाले जाणवत होता. तो ज्वालामुखी आज फुटला होता.

“प्रसाद..जा तर शेजारच्या काका ना बोलाव…”. आईच्या या वाक्याने मी भानावर आलो. मला अक्षर:हा काय करावे ते कळत नव्हते. मी तिथे दगडा प्रमाणे उभा होतो. माझया लहान वयाला हे सगळे कळण्याच्या पलीकडे होते. मला बाबांजवळ जाण्याची हिंमत होत नव्हती. मी जाण्याचा प्रयत्न करत होतो पण, मला असे वाटत होते की माझे पाय जमिनीत खोलवर रोवळ्या गेले आहेत.

मी कशीबशी हिंमत करून बाबाजवळ गेलो. बाबांचा हात हातात घेतला. त्यांना धीर देत म्हटले, “बाबा तुम्ही शांत व्हा..तुम्ही उगाचीच काळजी करता आहात..सगळं ठीक होणार”.

आम्ही सगळे बाबांची समजूत काढत होतो. काही वेळाने ते वादळ शांत झाले. मला बाबांचा खूप राग यायचा जेव्हा मी मागितलेली गोष्ट बाबा नाकारायचे, पण त्या दिवसा पासून मला कधी बाबांकडे हट्ट करावासा वाटळाच नाही. ते म्हणतात ना “दगडाची ठेच” माणसाला शहाणं करते ते. तशीच त्या दिवशीची ती “अश्रूंची ठेच” मला शहाणं करून गेली. त्या दिवशी त्या अश्रूंनी मला एक नवी हिंमत दिली. आज मी जे काही आहे ते त्या दिवशी जो धडा मिळाला त्यामुळेच.

आजही तो क्षण आठवला की अंगावर काटे येतात. मनात अनेक प्रश्न येतात बाबांच्या मनात नेमके काय चालले असेलत तेव्हा? त्यावेळी त्यांच्या मनात टोकाचे विचार आले असतील का? आज “झिंग चिक झिंग..” सिनेमा पाहताना तो क्षण पुन्हा डोळ्यासमोरून गेला. सिनेमात एका गरीब शेतकऱ्याची कहाणी अगदी मनाला पिळून जाते. शेतकऱ्यासाठी हे सरकारचे एका लाखाचे अनुदान आत्महत्या थांबवण्यासाठी आहे की त्यांना आत्महत्या करण्यासाठी प्रोस्साहन देतेय हेच कळत नाही.

आता डोळे जड झाले आहेत..पुढे काहीच लिहू शकत नाही….