Archive for जून, 2009

चला आता-उद्या करता करता अमेरिकेला निरोप देण्याचा दिवस शेवटी उगवलाच. माणसाच्याही इच्छा परिस्थिती नुसार कशा बदलतात बघा.. मागच्या वर्षी याच वेळेस मी आमच्या मॅनेजरला भांडवून सोडले होते.. कधी पाठवता ऑन-साईटला म्हणून… आणि आता अक्षरशः हात जोडून म्हणावे लागले की बाबा जाऊ दे वापस मला.. 🙂

माणसाचा स्वभाव असतो ना बघा हातच सोडून पळत्याच्या मागे लागतो.. तसलं काही होत होत बघा.. म्हणजे बाहेरच जग मला जे ऑफर करत होत ते मला त्या वेळेच्या परिस्थितीत अगदी उलट असायचं.. असो सगळंच नेहमी जर आपल्या मनाप्रमाणे झालंतर शरद उपाद्धे आणि तो बेजान दारूवाला चे खायचे वांदे व्हायचे. या बेजान दारुवालाच्या आई-वडिलांनी त्याचे नाव ‘बेजान’ का ठेवले हेच कळले नाही.. त्याच्या अखंड शरीराकडे बघून(म्हणजे कॅमेऱ्यात बसेल तेव्हड्या) असे वाटत नाही की हा ‘बेजान’ आहे म्हणून.. असो.

मी जेव्हा अमेरिकेला आलो तेव्हा आमचे तारे तसे काही खास चमकत नव्हते. ज्या प्रोजेक्टसाठी आलो होतो त्याचे ‘गुण-गाणं’ अगदी क्लायंट पासून ते आमच्या सीनियर मॅनेजमेण्ट पर्यंत झाले होते.. मी जेव्हा येथे पोचलो तेव्हा एका मीटिंग नंतर आमच्या बॉसने व सीनियर मॅनेजरने गाडीत बसवून काय-काय ऐकवले होते म्हणून सांगू.. :-(.. आणि आता प्रोजेक्ट सक्सेस्फुल झाल्यावर याच सीनियर मॅनेजरने ‘चांगली कामगिरी’ म्हणून प्रेझेण्टेशन दिले होते. आमच्या नशिबी निखळ प्रशंसा नाहीच म्हणा.. 😦

मागच्या वर्षी माझी आणि अमेरिकेची इकॉनॉमीकल हालत सारखीच म्हणजे ‘हलाखीचीच’ होती. मी तर बरंच सावरलो आहे पण अमेरिकेला अजून वेळ आहे. अमेरिकेतल्या लोकांनी जर माझी किंवा भारतातल्या बहुतांश जनतेची “बचत” प्रवृत्ती जर अंगिकारली तर हे सुद्धा लवकर सावरतील… 🙂 काय तर म्हणे जो जास्त पैसे उधळतो (क्रेडिट हीस्ट्री) तो जास्त चांगला.. जाऊद्या मी काही अर्थशास्त्र विशारद नाही त्यामुळे या विषयावर न बोलणे बरे..

अमेरिकेकडून शिकण्यासारख्या बऱ्याचं चांगल्या गोष्टी आहेत. त्यांचा ड्रायव्हिंग सेन्स, त्यांची सामाजिक जाणीव, कायद्याला धरून वागणूक, स्वच्छता (कोणत्याही प्रेक्षणीय स्थळी जा.. कुठेच तुम्हाला कचरा टाकलेला किंवा साचलेला सापडणार नाही आणि आश्चर्य म्हणजे आपले भारतीय पण सुतासारखे सरके वागतात.. आपल्या घरीच नेमके काय होते यांना काय म्हाइत.. 😦 ). या वादाच्या मुद्द्यात जास्त काही जात नाही… असो

या अमेरिका वारीत बरेच नवीन मित्र भेटले, जुन्या कॉलेज च्या मित्रांची पण गाठ-भेट झाली.. मजा आली. शिवाय हा “कट्टा” पण येथूनच सुरू केला. या आधुनिक कट्ट्यावर सुद्धा बरेच सगे-सोयरे भेटले आहेत. :-).. बऱ्याचं ऐतिहासिक घडामोडी झाल्यात.. ओबामा, मायकल जॅक्सन, बॉब मे, वैगरे वैगरे..

मी वापस येणार म्हणुन तिकडे घरी तर जय्यत तयारी सुरू आहे.. आपला मुलगा जणु कही एखादे युद्ध वैगरे जिंकून वापस येतो आहे अशा थाटात तयारी सुरू आहे.. मला तर काल चक्क आई आणि बायको चांगल्या नटून-थटून दारात आरती घेऊन उभ्या आहेत.. बाबा गच्चीवर जाऊन सगळ्या कॉलोनीत साखरेच्या पुड्या वाटता आहेत (बहुतेक हत्त्ती मिळाला नसेल).. आई मला “गाजर का हलवा” चे चांदीच्या चमच्याने घास भरवते आहे. (हो प्रत्तेक हिंदी सिनेमातल्या हिरो प्रमाणे मला सुद्धा गाजराचा हलवा आवडतो.. बहुतेक लहानपणी आईने शिरीष कणेकरांचे “मुलाला हिरो बनवण्याचे १० उपाय” फारच सीरियसली घेतले होते वाटते.. 🙂 पण थोडक्यात तिची इच्छा अधुरी राहिली.. असो ).. बायको “पाहा माझा नवरा किती मोठी कामगिरी फत्ते करून आला आहे” अशा आवेशात मिरवते आहे.. असले काही स्वप्न पडले होते.. 🙂

एकंदरीत “लाईफ-टाइम” एक्सपेरीयन्स होता… बायको सोबत घालवलेला डिसेंबर महिना तर अजूनही पूर्णं लक्षात आहे.. :-).. आता पुन्हा अमेरिकेला यायचा योग येईल असे वाटत तर नाही त्यामुळे “अखेरचा दंडवत” करून भारतवारी सुरू करतो.. 🙂

मां.. मै आरहा हु मां.. (धर्मेद्र स्टाइल उच्चारणं केले तर मजा येईल.. 🙂 )

Advertisements

बरेच वर्षापूर्वीची गोष्ट आहे. आई संक्रांतीच्या हळदी-कुंकासाठी बाहेर गेली होती. तिला बराच वेळ लागणार होता कारण गल्लीतल्या ५-६ ठिकाणी कारेक्रम होता. घरी मी आणि बाबा. सहसा आईचा हळदी-कुंकाचा प्रोग्रॅम असला की मी घरीच असायचो.. ती घरी आली की पहिले मी त्या ओटी वर हल्ला करायचो.. ओटीतले बोरं, शेंगा, हरबरे, गाजर, ऊस शोधून खाण्यात वेगळीच मजा आहे. आमच्याकडे हळदी-कुंकू असले की आई मला बाहेर पिटाळायची… कारण ओटीतले निम्मे ऊस मीच फस्त करत असे. मला ऊस खूप आवडतो. तोही दातांनी सोलून. कोणी ऊसाचे छोटे-छोटे तुकडे केले की मला बिलकुल आवडतच नाही… बाबा आजही रवीवारी ऊस दिसला की न विसरता आणतातच… असो

घरी मी आणि बाबांच होतो.. दोघांनापण भूक लागली होती. मग बाबांनी सगळी सूत्र आपल्या हाती घेतली आणि मोर्चा स्वयंपाक घराकडे वळवला. आमचे बाबा तसे उत्तम कुक. त्यांच्या हातची स्पेशल कचोरी म्हणजे माझी ऑल-टाइम फेवरेट. पण घाई-गडबडीत नेहमी काहीतरी गडबड होते आणि डीश बिघडते.. :-).

कीत्तेक वेळेस तर बाबांनी मसाल्याचा चहा करताना चहात चहा मसाला न टाकता ‘गरम मसाला’ टाकला आहे. मग सगळे खापर आईवर फोडल्या जाते..

” ही न नेहमी ते डबे इकडचे तिकडे करत असते.. त्यामुळे माझा गोंधळ होतो.. ” बाबा त्यांचे हे पेटेंट वाक्य बोलून फसलेल्या प्रयोगावर झाक घालण्याचा केविलवाणा प्रयत्न करतात.

आता तर आम्हाला त्याची सवय झाली आहे. मी ‘मसालेदार’ चहाचा पहिला घोट घेतल्यावर लगेच ओळखतो की आईने पुन्हा गरम मसाल्याची बाटली बदली म्हणून.. :-).

बरं चश्मा घालत जा म्हटले तर “हो!! मला काय धाड भरली आहे न दिसायला??.. ” असे उत्तर मिळते.

अशीच नेहमी सारखी गडबड करत बाबांनी रव्याच्या ऐवजी चक्क ज्वारीचे पीठ वापरले. त्या वेळेस आमच्या कडे लाइट नव्हते त्यामुळे कंदीलच्या प्रकाशात पटकन लक्षातपण आले नाही.

शिरा झाला की नाही पाहायला जेव्हा बाबांनी पाहीले तर ” हा असा चिकट-चिकट का वाटतोय??.. ” म्हणून खाऊन पाहिलं व तेव्हा लक्षात आले की बाबांनी नवीन पाककृतीचा शोध लावला आहे.. 🙂

बरं शिरा चांगला साजुक तुपात, काजू-कीशमीश घालून बनवला होता त्यामुळे फेकायची इच्छा होत नव्हती. मग काय.. त्या दिवशी डोळे बंद करून, पाण्यासोबत ढकलत खावा लागला.. 🙂

तेव्हापासून आईला कुठे बाहेर जायचे असले की काहीतरी बनवूनच जाते.. काय सांगता पुन्हा कुठला नवीन पदार्थ खावा लागेल.. 🙂

या २३ तारखेला आमच्या लग्नाला २ वर्षे पूर्णं झालीत की हो… पण आम्ही दोघे अजून एकत्र मिळून साजराच करू शकलो नाही. म्हणजे बघा २००८ मध्ये पहिला वाढदिवस तेव्हा मी नुकताच एकटा अमेरिकेला आलो होतो आणि आता वापस जातो आहे तो पण ३० तारखेला.. म्हणजे हा पण हुकला. बायको तशी काही तक्रार करत नाही पण ह्याची व्याजासकट भरपाई करावी लागणार आहे हे नक्की.. 🙂 तशी ती आपणहून काही मागणार नाही.. पण काय आहे भविष्यातील युद्धात (युद्ध = एखादी महागडी, कधीही कामी न येणारी वस्तू मागणे ) वापरल्या जाणाऱ्या असंख्य शब्दरुपी शस्त्रात ह्या शस्त्राची भर पडायला नको.
“हो!! मी कधी काही मागितले आहे का तुम्हाला लग्नाच्या वाढदिवसाला? आता ही एकच गोष्ट मागते आहे ना.. ” असो

आत्ता बायकोला फोन केला तर “कोण आहे?? ” या टिपीकल पुणेरी स्वागत वाक्याने आमचा फोन घेतल्या गेला शिवाय “काय बाई लोक असतात.. रात्री-अपरात्री फोन करतात” हे फोन करण्याला ऐकू जाईल अशा स्वरात पुटपुटली. तिचे पण काही चूक नाही म्हणा. एकतर हा दिवस मला लक्षात राहील असा पुसटसाही विचार तीच्या मनात डोकावला नसेल (मोबाईल रिमाइंडर की जय!!! ) आणि मॅडम एकदा झोपल्या की बस!! लेडी-कुंभकर्ण आहे. 🙂 त्यात तिने रात्री १२:०० वाजता फोन घेतला हेच माझे भाग्य.

लग्नाला २ वर्षे पूर्णं झाले असले तरी अजून आमचा जेमतेम एखादं वर्षाचा संसार झाला असेल. त्यामुळे “चार लाईना” लिहीण्या इतपत अनुभव गाठीशी जमा झालेला नाही. तरी या एका वर्षात बरेच उतार-चढाव आलेत. “मुझे तुम याद करना ऑर मुझको याद आना तुम.. ” आणि “तुमसे जुदा होकर.. ” वैगरे गाणीपण झालीत. प्रेमरस, विरहरस, ध्वंदरस वैगरे रसपण झालेत.

बायकोतर्फे “भावनाशून्य दगड” ही उपाधी मला लग्नाच्या २-३ महीन्या नंतरच बहाल करण्यात आली आहे त्यामुळे जास्त काही लिहीत नाही. हो पण बायकोला एकच सांगावेसे वाटते आतापर्यंत जशी माझ्या सोबत खंबीरपणे उभी राहिलीस तशीच पुढेही राहा. आतापर्यंत समोर येईल त्या सुखद व दुःखद क्षणांना माझ्या सोबत हसत मुखाने सामोरे गेलीस तशीच कायम राहा… कारण तूच माझी शक्ती आहेस.. 🙂

आता इथेच थांबतो.. बायको साता समुद्रापलीकडे असल्यावर शब्दही सुचत नाही हो..

काल महाजालावर भटकत असतांना काही इंटरेस्टींग चित्रे मीळाली.
ATT00000

ATT00001

ATT00002

and best of all….

ATT00003

सेकंड इनींग..

Posted: जून 18, 2009 in विचार

Half century

Half century

सेकंड-इनींग म्हणा, हाफ-सेंचुरी म्हणा, की आणखीन काही, पण आज तीशीत प्रवेश केला आहे खरा. आमच्या बाबांच्या शब्दात सांगायचे झाले तर.. “३० वर्षाचा घोडा” झालोय.. असो. माझ्यामते ६० वर्षापर्यंतच आपण जगतो..नंतर आपण फक्त वाट पहात असतो..:-)

ह्या नीमित्याने काल आतापर्यंतचे आयुष्याचे रीकॅप डोळ्यापुढून गेले… अगदी आईचा हात धरून पहिले पाऊल टाकल्या पासून ते आईच्या हातात पहिला पगार टाकल्या पर्यंतचे. सगळे कसे भुरकणं निघून गेले.. असे वाटते आहे की आपण बरेच काही करायचे राहून गेले की या सगळ्या गडबडीत.

एक मात्र नक्की, आता ‘पहिले’ हा शब्द कशाच्याच पुढे जोडता येणार नाही.

पहिले पाऊल, पहिल्यांदा बोलायला लागलो असेल तेव्हा पहिली आईला मारलेली हाक, शाळेचा पहिला दिवस, पहिला मित्र, पास झाल्यावर बाबांकडून मिळालेली पहिली शाबासकी, पहिल्यांदा भिजलो असेल तो पाऊस, पहिला “क्रश”, कॉलेजचा पहिला दिवस, पहिल्यांदा केलेली दाढी, पहिली नोकरी, पहिला पगार, पहिल्यांदा चालवलेली बाइक, पहिलं प्रेम(माझ्या बायकोवरच.. 🙂 ), पहिले प्रमोशन आणि बरंच काही.. आता ते पहिलं राहणार नाही… 😦

फस्ट इनींग तर स्वतःला पीचवर सेट करण्यातच गेली.. आता सेकंड-इनींग मध्ये बरंच काही करायचं आहे अजून.. थोडंसं स्वतःसाठी पण जगायचे आहे… कामाच्या आणि इतर व्यापात बरचकाही मला आवडणार करायचं राहून गेलं आहे. पण आता ठरवलं आहे.. अभी थोडा अपने लीये भी जीना है. 🙂

विसरलेले पेन्सिल-स्केचींग पुन्हा सुरू करायचे आहे.. मराठी नाट्य-संगीताची जादू बाबांसोबत मनसोक्त अनुभवायची आहे.. गाणे शिकायचे आहे… एक-मेकांना बोटे न दाखवता चूक वाटत असलेली व्यवस्था स्वतः पुढाकार घेऊन सुधारायची आहे..

लिस्टमध्ये बरेच काही आहे.. तयारीतर सुरु केली आहे…बघूया कितपत जमते ते.. 🙂

काल मी आय-पॉड चार्जींग केबल शोधत होतो… काही केल्या मिळत नव्हते.. सगळे घर ‘उथल-पुथल’ केले (‘अंदाज अपना अपना’ चा हा संवाद मला फार आवडतो.. असो) तर फार शोधल्यावर सापडत नव्हते. जवळ-जवळ १ तास शोधल्यावर शेवटी मी हार मानली व त्याचा पिच्छा सोडला.

आता इथे आई जर असती तर “तू डाव्या हाताने कुठेतरी ठेवले असशील.. ” हा तिचा टिपीकल डायलॉग मारला असता.

आईचा हा एक भारी समज आहे. कुठलीही वस्तू तुम्हीजर डाव्या हाताने ठेवली तर ती सापडत नाही. आम्ही तिची फार मजा घेतो या गोष्टीवरून. पण कुठल्याही गावातली प्रत्तेक आजी जशी ‘पंजा’वर ठाम असते तशी ती तीच्या मतावर अगदी ठाम आहे. डाव्या हाताने ठेवलेली वस्तू सापडत नाही म्हणजे नाही.

घरात काही ही सापडले नाही की आम्ही तिघे (मी आणि बहिणी) मोठ्याने म्हणायचो.. “अरे!!. डाव्या हाताने कुठेतरी ठेवले असशील.. ” आणि मग घरात एकदम हशा पिकायचा.

वरून ती म्हणायची “हो!! तुम्हाला तर सगळे खोटच वाटते.. अरे खरंच सांगते आहे मी” मग आम्ही सुरेन शर्माने ‘चार लाईना’ सुनावल्या सारखे पुन्हा हसायचो… 🙂

मी तिला नेहमी म्हणायचो “अग! एक तर मी आहे डाखोरा.. तुझे जर खरे मानले तर मी घरात कुठल्याही गोष्टीला हात नको लावायला? “.

बरं आहे ही गोष्ट अगदीच खरी नाही आहे.. नाहीतर अमिताभ, सचिन तेंडुलकर, सौरभ.. वैगरेंची जाम पंचाईत झाली असती. सचिनला बॅटिंगला जायचे आहे आणि काय तर म्हणे साहेब आपली बॅट शोधता आहेत.. हा!! हा!! हा!!

माणसाचा एकदा का कोणत्या गोष्टी बद्दल समज बसला की काही केल्या जात नाही… ते सुपरस्टेशियस जे म्हणतो ना तेच. लोकांचे असेच विचित्र समज असतात. आमचे बाबा मला कधीच शनीवारी कटिंगला(म्हणजे केस कापायला.. बाग काम नव्हे.. पण आमच्या भैय्या साठी दोन्ही ही कामे सारखीच..:-) ) जाऊ देत नाही.. का विचारलं तर.. “नाही.. म्हटले म्हणजे नाही.. ” एव्हडेच उत्तर मिळते… 😦 शनिवार आणि रविवार दोनच दिवस मिळतात.. त्यातही शनिवारी नाही म्हटले म्हणजे रविवाराचा अर्धा दिवस त्या भैय्याच्या दुकानात जातो.. तो ही या गोष्टीचा फायदा घेत सगळे भोजपुरी गाणे लावतो… रविवाराची सकाळची झोप जाते ती वेगळीच.

हुम!! जाऊद्या काय करणार… 😦

मी जेव्हा अमरावतीत इंजिनियरिंग कॉले़जमध्ये होतो तेव्हाची ही आठवणं.

मी १२ जरा बऱ्यापैकी मार्काने पास झालो. याचे सगळे श्रेय आईला.. तिने जर रागावून, गदा-गदा हालवून, प्रसंगी पांघरूण ओढून मला रोज सकाळी उठवून अभ्यासाला बसवले नसते तर आज हे दिवस दीसले नसते.. असो. माझ्यापेक्षा तिलाच जास्त काळजी होती. तुम्हाला खोटे वाटेल पण त्या वर्षी आमच्या घरातला टी. व्ही. कपाटात बंद होता.. असो. तर जरा बरे मार्क मिळाले त्यामुळे अमरावतीला जाऊन इंजिनियरिंगच फॉर्म भरून आलो. सरकारी कोट्यामध्ये बडनेरा इंजिनियरिंग कॉले़जमध्ये प्रवेश मिळाला.

अमरावती असल्यामुळे घरच्यांना काळजी नव्हती. अमरावतीमध्ये माझे बरेच नातेवाईक आहेत. आत्या, दूरचा मामा, मावशी आणि शिवाय माझी मोठी बहीण सुद्धा अमरावतीतच दिली आहे. कॉलेज सुरू व्हायच्या आधी मी आणि बाबा रूम शोधायला अमरावतीत होतो. (तुम्ही म्हणाल इतके नातेवाईक असताना रूम कशाला.. पण माझे आणि बाबांचे मत होते की ४ वर्ष नातेवाईकाकडे??… नको त्यापेक्षा रूम बरी) . कॉलेज सुरू झाल्यावर २-३ महिन्यात मी सावरकर काकू कडे पेइंग-गेस्ट म्हणून राहायला गेलो.

आमच्या सावरकर काकू म्हणजे अगदी प्रेमळ, मनमिळाऊ. घरचे तसे श्रीमंत पण दोन्ही पोर पुण्याला शिकायला होते, घरी या एकट्या असायच्या. कोणाचीतरी सोबत असावी म्हणून मग वरच्या मजल्या वरील एक रूम आम्हाला भाड्याने दिली होती. काकूंनी आम्हाला मुलासारखंच सांभाळलं. खायला-प्यायला कधीच कमी केले नाही. त्यांच्या हातच्या पुरण-पोळ्या आहाहाहा!!!.. अरे विषयांतर होतंय..

तर अशा आमच्या काकू, त्यांच्या बंगल्यावर लोकांची बरीच वर्दळ असायची. काका आर्किटेक्ट होते. त्यांचा कन्स्ट्रक्शनचा व्यवसाय होता त्यामुळे घराकडे बरीच लोक असायची. तेव्हा त्यांच्याकडे बरीच माणसे कामाला असायची त्यातले एक म्हणजे “हमिद भैय्या”. त्यांचे रोजचे काम म्हणजे शीबुला, काकूंकडे पाळलेली कुत्री, रोज सकाळी तिला खाऊ घालणे आणि समोरच्या गेटपाशी बांधून येणे. आता लोकांचे, मुख्यता मराठी, एक कळत नाही, मुसलमान माणसाशी हे हिंदीत का बोलतात?.. खरं तर ते महाराष्ट्रात राहतात, त्यांचा जन्म इथला, तर मग उगीचच हिंदीचा अट्टहास का?… त्यांची खरंतर उर्दू भाषा असते. मराठी आणि तामिळ भाषेत जितका फरक आहे तितकाच उर्दू आणि हिंदीतही आहे की. बरं एक वेळ हे मान्यही केलं असत पण आपल्या मराठी माणसाची हिंदी म्हणजे.. वा!! काय बोलता.. 🙂

आमच्या काकूंची हिंदी पण एकदम सॉलिड. सकाळी त्याच्या हिंदीतल्या ऑर्डरी सुरू व्हायच्या.

‘हमिद भैय्या!!. वो शीबू की साखळी इकडे बांधो’..

‘हमिद भैय्या!!. वो शीबू को दूध-पोळी टाक्या के नही? ‘..

‘हमिद भैय्या!!. शीबू ने उपर बाल्कनी मे कुच घाण किया क्या बघो तो जरा.. ‘

‘हमिद भैय्या!!. जल्दीसे गाडी धुवो सहाब को जाना है. ‘

वैगरे.. वैगरे…

अशा अनेक हिंदी(?? )त्ल्या ऑर्डरी सुरू होत असत.. आम्ही मात्र पोट धरून हसत बसायचो.. 🙂