Archive for नोव्हेंबर, 2010

अमिताभच्या हजारो-करोडो चाहत्यांपैकी मी सुद्धा एक आहे. हा पोष्ट कोणाच्याही भावना दुखवण्यासाठी नसुन..केवळ एक विनोद आहे. तरी खालील लेखामुळे कोणाच्या भावना दुखवल्या गेल्या असतील तर मी मनापासुन त्यांची माफ़ी मागतो.

सानपाड्याचा पक्या कोण जाणे कसा पण कौन बनेगा करोड्पती पोहचतो आणि “फ़ास्टेस फ़िंगर फ़र्स्ट” मधे पण बाजी मारतो.

“आईये पक्याजी हम और आप मिलके खेलेंगे…कौन बनेगा करोड्पती”..अमिताभ आपल्या शैलीत बोलतो.

“हा..चलो ना..वैसे भी बहुत टाइम हो गयेला है..शांताके साथ पत्ते खेले हुवे…”..पक्या आपल्या इस्टाइल मधे.

“हा हा हा…आप बहुत मजाकिया है..हाय..” अमिताभ आपल्या स्टाईलमधे (हात वाकउन वैगरे)
“चलिये हॉट सिट पे बैठते है”

“ऎ..गरम-वरम पे नही बैठेगा अपुन हा..पहलेच बोल देता है..मस्त ए.सी. लगा और उसको अपनी तरफ़ घुमा..बहुत गरम हो रेला है..”
अमिताभ ऎकुन न ऎकल्यासारखे करतो व दोघे खेळायला सुरुवात करतात.

“पक्याजी ये रहा आपके सामने पहिला सवाल पाच हजार रुपयोके लीये…”

“अरे ..कायको टाईम खोटी कर रहा है ..डायरेक्ट एक करोडवाला पुच ना..तेरा भी टाईम बचेगा और मेरा भी..क्या बोलता है?”..पक्या आपला डोका लाउन विचारतो.

“हा हा हा…आप बहुत मजाकिया है..हाय..” अमिताभचे आता हळु-हळु पारा चठत आहे.

“ये रहा आपका पहिला सवाल”

बेगाने शादी मे ________ कौन दीवाना है? १> राम २> बलराम ३> अब्दुल्ला ४> पागल

“साला अब ये बेगाने के शादीमे मै नही जा सका था उस दीन..वो लंगड्या ताट्याने राडा किया था ना..अब साला वो बेगानी के बहुत लफ़डे थे हा मोहोल्ले मे…मै बोलता आपको..वो अपना अली, फ़िर लगेस तो वो अन्वर, फ़िर वो बाजुवाले खोली का मन्ग्या…”
अमिताभ त्याला मधेच थांबत विचारतो “आपके पास सिर्फ़ २० सेकंद है जवाब देने के लिये…अगर आपको कुछ मुशकिल है तो आप लाईफ़-लाइन युज कर सकते है”..अमिताभ थोडा रागातच विचारत होता.

“थीक है..मै उस्मान को पुचता हु…फोन लगवो तो जरा उसको..वो था उस दिन शादी मे”

“कॉपुटरजी, उस्मान को फ़ोन लगाया जाये”..अमिताभ चिडुन.

“आयला…कही पे भी फ़ोन लगता है क्या?..कोनसा मोडल है?..” पक्या अजुन आगीत तेल घालत होता..

“नही..ये मै नही कॉपुटरजी फ़ोन लगा रह है..”

बरेच वेळाने एकदाचा तो फ़ोन लागतो.

“हॅलो…”
“कौन है बे?”…पलिकडुन उस्मान खेकसला.
“मै..अमिताभ बोल रहा हु..कौन बनेगा करोड्पती से”..अमिताभ एकदम जोश मधे म्हणाला.

“अच्छा..तो मै शीवाजी बोल रह हु बोल…” उस्मान ने एकदम अमिताभची विकेट काढली..

“हा हा हा…”…अमिताभचा चेहरा आता लाल होत चालला होता. “नही नही..हम”

“ए..सलीम अभी मेरा भेजा मत घुमा तु…हर बार अलग-अलग आवाजे निकालता है और मुझे उल्लु बनाता है…मै तेरे को बोला था के दादर को माल पहुचा के आना…तु किधर भटर रहा है?”

अमिताभचा चेहरा आता रडकुंडीला आला होता..तेव्हड्यात पक्या बोलतो…
“अरे…उस्मान शेठ, मै पक्या इधर वो कौन बनेगा करोड्पती से बोल रेला हु..”
“अरे पक्या क्या फ़िर पहले कायको नही बोला..मै तेरी आवाज सेही पहचान लेता..” उस्मान आणि पक्या मोठयाने हसतात…
अमिताभ रडत-रडत खेळ सोडुन जातो.

Advertisements

दिवाळीच्या शुभेच्छा!!…

Posted: नोव्हेंबर 4, 2010 in Uncategorized

diwali-wishes

ZuZu Style:

Zuzu Style

काल माझ्या मित्राचा फ़ोन आला होता. तो घर घेतोय आणि एस.बी.आय. बँकेकडुन लोन घेण्याबद्दल तो विचारत होता. मी त्याल म्हटले लोन तर मिळेलच पण त्या आधी २-३ गोष्टींची तयारी ठेव.

१. कमीत-कमी शब्दात स्वतांचा पाणउतारा करुन घेणे
२. लोनची तुला गरज आहे बँकेला नाही
३. तुझ्यापुढे राहुल राँय सुद्दा बीझी वाटेल इतका तु रिकामा आहेस.
४. तुज़्या जीवनात लोन पास करुन घेणे हे एकच धेय राहिल (निदान पुढचे २-३ महिने)

मी हे सगळे सांगीतल्यावर तो जरा घाबरलाच. मी म्हटले घाबरु नको रे, पण मनाची तयारी करुन ठेव. साहेबांनी डोक्यावर जास्त ताण न ठेवता सरळ प्रश्न केला
“मला एखाद्या एजन्टचा नंबर दे”
“एजन्ट? अरे या कामसठी तुला एजन्ट कशाला हवाय?” मी जरा चिडुनच बोललो.
“म्हणजे हे काम तु स्वतां केले?” मीत्राने अगदी मी दुपारी १ ते ४ च्या वेळेत चीतळे बंधु कडुन बाकरवडी विकत घेण्याइतके अशक्य काम केल्याचे आश्चर्य करुन विचारले.

मला हल्ली खरच कळत नाही आज-काल लोकांना प्रत्तेक गोष्टीसाठी एजन्ट का लागतो?
मान्य आहे बरेच वेळेस वेळ नसतो, गोष्टी लवकर हव्या असतात, पण नेहमीच असे असते असे नाही. बरेच वेळेस तर मला वाटते की लोकांना सरकारी कामांबद्दलची प्रक्रिया माहीती नसते, शिवाय ती जाणुन घ्यायची नसते 😦 त्यामुळे उठ-सुट एजन्ट शोधा आणि यामेळेच त्यांचे फ़ावते.
एजन्ट लोक वाट्टेल ती फ़ी मागतात. जे काम सहज होऊ शकते त्यासाठी लोक उगीचेच या एजन्ट चा खिसा गरम करतात.
पुण्यात तर या एजन्ट लोकांनी उच्छाद मांडलाय नुसता. भाड्याने घर घेण्यासाठी तर हे लोक कळस करतात. मागे मी एकदा घर भाड्याने घेण्यासाठी शोधत होतो. बरेच लोकांनी सल्ला दीला के “अरे, एजन्टच्या मदतीने लवकर घर मिळेल..थोडे पैशे जातात पण तुला घाई आहे तर लगेच मिळेल घर”
म्हटल आपल घोड अडलय तर चला धरावे पाय एजन्टचे (इथे मला जे म्हणायचे आहे ते तुम्हाला कळले असेलच). मी एकाला फ़ोन केला तर साहेबांनी ३-४ घर असल्याचे सांगितले. ते मलाच बघवे लागणार होते, शिवाय तो मालकाशी भाडे/डीपाँझीट कमी करण्याबाबत काहिच मदत करणार नाही. मी विचारले “तुमच्या फ़ी चे काय? ”
तर साहेबांनी लिस्ट्च सुरु केली.
“दोन महीन्याचे भाडे, स्टाँम्प पेपरची पैसे वेगळे. पेपर तुम्हाला आणावा लागेल.” मी मनात म्हटले हो..तुझा हुन्ड्यात द्यायचे राहिले होते ना.
“जर एक वर्षानंतर नविन करार करायचा असेल तर मला एक महिन्याचे भाडे द्यावे लागेल.” मी विचारले “तुम्ही मला घर दखवण्यापलीकडे काहीही मदत करत नाही आहत..तर मग हे नविन करारचे पैसे का?”
“साहेब, असेच असते ते..तुम्हाला पहिजे की नाही ते बोला?”
मी कपाळाला हात लावला आणि फ़ोन ठेवला. ईतके करण्यापेक्षा मी माझ्या रहात्या घरात ५०० रुपये भाडे वाठउन राहीलो तर मला स्वस्त पडेल. 🙂

हे असे सुरु असते, तरी सगळे याला डोळे झाकुन बळी पडतात. थोडा त्रास घ्यावा लागतो पण ही छोटी-मोठी कामे सहज शक्य आहेत.
हे जर असेच सुरु राहिले तर, बापाच्या शेवटच्या विधीसाठी सुद्धा एजन्ट शोधणारी माणसे दिसतील.