Archive for the ‘वीनोदी’ Category

अमिताभच्या हजारो-करोडो चाहत्यांपैकी मी सुद्धा एक आहे. हा पोष्ट कोणाच्याही भावना दुखवण्यासाठी नसुन..केवळ एक विनोद आहे. तरी खालील लेखामुळे कोणाच्या भावना दुखवल्या गेल्या असतील तर मी मनापासुन त्यांची माफ़ी मागतो.

सानपाड्याचा पक्या कोण जाणे कसा पण कौन बनेगा करोड्पती पोहचतो आणि “फ़ास्टेस फ़िंगर फ़र्स्ट” मधे पण बाजी मारतो.

“आईये पक्याजी हम और आप मिलके खेलेंगे…कौन बनेगा करोड्पती”..अमिताभ आपल्या शैलीत बोलतो.

“हा..चलो ना..वैसे भी बहुत टाइम हो गयेला है..शांताके साथ पत्ते खेले हुवे…”..पक्या आपल्या इस्टाइल मधे.

“हा हा हा…आप बहुत मजाकिया है..हाय..” अमिताभ आपल्या स्टाईलमधे (हात वाकउन वैगरे)
“चलिये हॉट सिट पे बैठते है”

“ऎ..गरम-वरम पे नही बैठेगा अपुन हा..पहलेच बोल देता है..मस्त ए.सी. लगा और उसको अपनी तरफ़ घुमा..बहुत गरम हो रेला है..”
अमिताभ ऎकुन न ऎकल्यासारखे करतो व दोघे खेळायला सुरुवात करतात.

“पक्याजी ये रहा आपके सामने पहिला सवाल पाच हजार रुपयोके लीये…”

“अरे ..कायको टाईम खोटी कर रहा है ..डायरेक्ट एक करोडवाला पुच ना..तेरा भी टाईम बचेगा और मेरा भी..क्या बोलता है?”..पक्या आपला डोका लाउन विचारतो.

“हा हा हा…आप बहुत मजाकिया है..हाय..” अमिताभचे आता हळु-हळु पारा चठत आहे.

“ये रहा आपका पहिला सवाल”

बेगाने शादी मे ________ कौन दीवाना है? १> राम २> बलराम ३> अब्दुल्ला ४> पागल

“साला अब ये बेगाने के शादीमे मै नही जा सका था उस दीन..वो लंगड्या ताट्याने राडा किया था ना..अब साला वो बेगानी के बहुत लफ़डे थे हा मोहोल्ले मे…मै बोलता आपको..वो अपना अली, फ़िर लगेस तो वो अन्वर, फ़िर वो बाजुवाले खोली का मन्ग्या…”
अमिताभ त्याला मधेच थांबत विचारतो “आपके पास सिर्फ़ २० सेकंद है जवाब देने के लिये…अगर आपको कुछ मुशकिल है तो आप लाईफ़-लाइन युज कर सकते है”..अमिताभ थोडा रागातच विचारत होता.

“थीक है..मै उस्मान को पुचता हु…फोन लगवो तो जरा उसको..वो था उस दिन शादी मे”

“कॉपुटरजी, उस्मान को फ़ोन लगाया जाये”..अमिताभ चिडुन.

“आयला…कही पे भी फ़ोन लगता है क्या?..कोनसा मोडल है?..” पक्या अजुन आगीत तेल घालत होता..

“नही..ये मै नही कॉपुटरजी फ़ोन लगा रह है..”

बरेच वेळाने एकदाचा तो फ़ोन लागतो.

“हॅलो…”
“कौन है बे?”…पलिकडुन उस्मान खेकसला.
“मै..अमिताभ बोल रहा हु..कौन बनेगा करोड्पती से”..अमिताभ एकदम जोश मधे म्हणाला.

“अच्छा..तो मै शीवाजी बोल रह हु बोल…” उस्मान ने एकदम अमिताभची विकेट काढली..

“हा हा हा…”…अमिताभचा चेहरा आता लाल होत चालला होता. “नही नही..हम”

“ए..सलीम अभी मेरा भेजा मत घुमा तु…हर बार अलग-अलग आवाजे निकालता है और मुझे उल्लु बनाता है…मै तेरे को बोला था के दादर को माल पहुचा के आना…तु किधर भटर रहा है?”

अमिताभचा चेहरा आता रडकुंडीला आला होता..तेव्हड्यात पक्या बोलतो…
“अरे…उस्मान शेठ, मै पक्या इधर वो कौन बनेगा करोड्पती से बोल रेला हु..”
“अरे पक्या क्या फ़िर पहले कायको नही बोला..मै तेरी आवाज सेही पहचान लेता..” उस्मान आणि पक्या मोठयाने हसतात…
अमिताभ रडत-रडत खेळ सोडुन जातो.

Advertisements

काल माझ्या मित्राचा फ़ोन आला होता. तो घर घेतोय आणि एस.बी.आय. बँकेकडुन लोन घेण्याबद्दल तो विचारत होता. मी त्याल म्हटले लोन तर मिळेलच पण त्या आधी २-३ गोष्टींची तयारी ठेव.

१. कमीत-कमी शब्दात स्वतांचा पाणउतारा करुन घेणे
२. लोनची तुला गरज आहे बँकेला नाही
३. तुझ्यापुढे राहुल राँय सुद्दा बीझी वाटेल इतका तु रिकामा आहेस.
४. तुज़्या जीवनात लोन पास करुन घेणे हे एकच धेय राहिल (निदान पुढचे २-३ महिने)

मी हे सगळे सांगीतल्यावर तो जरा घाबरलाच. मी म्हटले घाबरु नको रे, पण मनाची तयारी करुन ठेव. साहेबांनी डोक्यावर जास्त ताण न ठेवता सरळ प्रश्न केला
“मला एखाद्या एजन्टचा नंबर दे”
“एजन्ट? अरे या कामसठी तुला एजन्ट कशाला हवाय?” मी जरा चिडुनच बोललो.
“म्हणजे हे काम तु स्वतां केले?” मीत्राने अगदी मी दुपारी १ ते ४ च्या वेळेत चीतळे बंधु कडुन बाकरवडी विकत घेण्याइतके अशक्य काम केल्याचे आश्चर्य करुन विचारले.

मला हल्ली खरच कळत नाही आज-काल लोकांना प्रत्तेक गोष्टीसाठी एजन्ट का लागतो?
मान्य आहे बरेच वेळेस वेळ नसतो, गोष्टी लवकर हव्या असतात, पण नेहमीच असे असते असे नाही. बरेच वेळेस तर मला वाटते की लोकांना सरकारी कामांबद्दलची प्रक्रिया माहीती नसते, शिवाय ती जाणुन घ्यायची नसते 😦 त्यामुळे उठ-सुट एजन्ट शोधा आणि यामेळेच त्यांचे फ़ावते.
एजन्ट लोक वाट्टेल ती फ़ी मागतात. जे काम सहज होऊ शकते त्यासाठी लोक उगीचेच या एजन्ट चा खिसा गरम करतात.
पुण्यात तर या एजन्ट लोकांनी उच्छाद मांडलाय नुसता. भाड्याने घर घेण्यासाठी तर हे लोक कळस करतात. मागे मी एकदा घर भाड्याने घेण्यासाठी शोधत होतो. बरेच लोकांनी सल्ला दीला के “अरे, एजन्टच्या मदतीने लवकर घर मिळेल..थोडे पैशे जातात पण तुला घाई आहे तर लगेच मिळेल घर”
म्हटल आपल घोड अडलय तर चला धरावे पाय एजन्टचे (इथे मला जे म्हणायचे आहे ते तुम्हाला कळले असेलच). मी एकाला फ़ोन केला तर साहेबांनी ३-४ घर असल्याचे सांगितले. ते मलाच बघवे लागणार होते, शिवाय तो मालकाशी भाडे/डीपाँझीट कमी करण्याबाबत काहिच मदत करणार नाही. मी विचारले “तुमच्या फ़ी चे काय? ”
तर साहेबांनी लिस्ट्च सुरु केली.
“दोन महीन्याचे भाडे, स्टाँम्प पेपरची पैसे वेगळे. पेपर तुम्हाला आणावा लागेल.” मी मनात म्हटले हो..तुझा हुन्ड्यात द्यायचे राहिले होते ना.
“जर एक वर्षानंतर नविन करार करायचा असेल तर मला एक महिन्याचे भाडे द्यावे लागेल.” मी विचारले “तुम्ही मला घर दखवण्यापलीकडे काहीही मदत करत नाही आहत..तर मग हे नविन करारचे पैसे का?”
“साहेब, असेच असते ते..तुम्हाला पहिजे की नाही ते बोला?”
मी कपाळाला हात लावला आणि फ़ोन ठेवला. ईतके करण्यापेक्षा मी माझ्या रहात्या घरात ५०० रुपये भाडे वाठउन राहीलो तर मला स्वस्त पडेल. 🙂

हे असे सुरु असते, तरी सगळे याला डोळे झाकुन बळी पडतात. थोडा त्रास घ्यावा लागतो पण ही छोटी-मोठी कामे सहज शक्य आहेत.
हे जर असेच सुरु राहिले तर, बापाच्या शेवटच्या विधीसाठी सुद्धा एजन्ट शोधणारी माणसे दिसतील.

सगळ्यांच्या विनंतीस मान देऊन, “मी नाही अभ्यास केला…” मुळ (ओरिजीनल चा मराठी समानार्थी शब्द बरेच वेळ विचार करुन मीळाला 😦 ) बालगीत खाली नमुद करतो आहे.

“मी नाही अभ्यास केला…” – ओरिजीनल…
—————————————————

घड्याळ्यात वाजला एक
आईने केला केक
केक खाण्यात एक तास गेला
मी नाही अभ्यास केला||

घड्याळ्यात वाजले दोन
बाबाचा आला फोन
फोनवर बोलण्यात एक तास गेला
मी नाही अभ्यास केला||

घड्याळ्यात वाजले तिन
ताईची हरवली पीन
पीन शोधण्यात एक तास गेला
मी नाही अभ्यास केला||

घड्याळ्यात वाजले चार
आईने दीला मार
मार खाण्यात एक तास गेला
मी नाही अभ्यास केला||

घड्याळ्यात वाजले पाच
ताईने केला नाच
नाच भघण्यात एक तास गेला
मी नाही अभ्यास केला||

घड्याळ्यात वाजले सहा
आईने केला चहा
चहा पीण्यात एक तास गेला
मी नाही अभ्यास केला||

घड्याळ्यात वाजले सात
आईने केला भात
भात खाण्यात एक तास गेला
मी नाही अभ्यास केला||

घड्याळ्यात वाजले आठ
बाबानी आणला माठ
माठ पहाण्यात एक तास गेला
मी नाही अभ्यास केला||

घड्याळ्यात वाजले नऊ
घरात आली माऊ
माऊशी खेलण्यात एक तास गेला
मी नाही अभ्यास केला||

घड्याळ्यात वाजले दहा
पाहुणे आले पहा
पाहुण्याशी बोलण्यात एक तास गेला
मी नाही अभ्यास केला||

हर्ष (आमचा छोकरा) ४-५ महीन्याचा असेल, तेव्हापासुन त्याला “मी नाही अभ्यास केला…” हे गीत जाम आवडते. कीतीही रडत असला तरी हे गाण म्हटल की स्वारी एकदम शात.

आता मला या गाण्याची इतकी सवय लागली आहे, की असे वाटते कधी झोप येत नसेल तर हे गाण म्हटले की पटकन झोप लागेल….असो

काल असेच टाईम-पास म्हणुन याच बालगीताचे विड़्बन केले आहे…

“मी नाही अभ्यास केला…” या बालगीताच्या चालीवर…
—————————————————
घड्याळ्यात वाजले नऊ
सगळे म्हणाले खाऊ
नाश्ता करण्यात एक तास गेला
मी नाही बग फीक्स केला||

घड्याळ्यात वाजले दहा
सगळे म्हणाले मेल पहा
मेल पहाण्यात एक तास गेला
मी नाही बग फीक्स केला||

घड्याळ्यात वाजले अकरा
बॉस ने बनवला बकरा
त्याच्या नावे बोटे मोडण्यात एक तास गेला
मी नाही बग फीक्स केला||

घड्याळ्यात वाजले बारा
सगळ्याच “लंच” चा नारा
“लंच” करण्यात एक तास गेला
मी नाही बग फीक्स केला||

घड्याळ्यात वाजले एक
सगळे म्हणाले वेट
“गप्पा” करण्यात एक तास गेला
मी नाही बग फीक्स केला||

घड्याळ्यात वाजले दोन
मीत्राने केला फोन
फोनवर बोलण्यात एक तास गेला
मी नाही बग फीक्स केला||

घड्याळ्यात वाजले तिन
मला की-बोर्ड दीसुलागले तीन
चहा पिण्यात एक तास गेला
मी नाही बग फीक्स केला||

घड्याळ्यात वाजले चार
डोक्यात आले घरचे विचार
विचार करण्यात एक तास गेला
मी नाही बग फीक्स केला||

घड्याळ्यात वाजले पाच
डोळे म्हणाले बीबी वाच (बीबी = बुलेटीन बोर्ड किवा पब्लिक फ़ोल्डर)
बीबी वाचण्यात एक तास गेला
मी नाही बग फीक्स केला||

घड्याळ्यात वाजले सहा
मी बस शोधतोय पहा
बस शोधण्यात एक तास गेला
मी नाही बग फीक्स केला||

कार चालक प्रशिक्षण – एक छळ..

भारतात आल्या-आल्या काय जोष चढला होता काय माहिती पण कार घेण्याचे भूत माझ्या मनात थैमान घालते होते… (काय आहे बँकेत जरा जास्त पैसे दिसतं असले की त्याला वाट फोडण्याचे असे खूळ माझ्या मनात आलेच म्हणून समजा.. ) तर पहिली पायरी म्हणून ड्रायव्हिंग लायसन्स साठी ड्रायव्हिंग स्कूल मध्ये जायचे ठरवले व नोंदणी केली.

प्रशिक्षणाचा पहिला दिवस होता आणि त्या प्रशिक्षकाने मला माझ्या संपूर्ण शालेय जीवनात कोणी झापलं नसेल असे धडे(झापले) दिले. मी आपला अमेरिकेचा जवळ-जवळ २०००-२५०० माईल्स कार चालवण्याचा अनुभव चेहऱ्यावर मिरवतं कारमध्ये बसलो. मी आणि अजून एक आजोबा आणि एक तरुणी (बहुतेक तिला तिच्या वडिलांनी “तुला तुझ्या पुढच्या वाढदिवसाला कार घेऊन देणार” असे आश्वासन दिले असणार.. असले बाबा आम्हाला का बरं नाही मिळाले.. 😦 असो)

प्रथम आजोबांनी कारचा ताबा घेतला.. बहुतेक सीनियर सिटीजनाच नियम येथे सुद्धा लागू होतो असा त्यांचा समज असावा कारण ‘त्या’ तरुणीने जेव्हा प्रथम ताबा मिळवण्याचा प्रयत्न केला तेव्हा आजोबांनी जो कटाक्ष टाकला त्यामुळे ती सुद्धा बिचकली. एक तर सकाळची ऑफिसची वेळ त्यामुळे ट्रॅफिक अपनी पुरी जवानी पे था आणि दुसरे म्हणजे नेहमी प्रमाणे रस्त्याचे काम सुरू होते त्यामुळे आणखीन कोंडी होत होती आणि आजोबा आपल्या तरुण पणीचे दिवस आठवतं तो एक्सलेटर पूर्णं जोर लावून दाबत होते. त्यांचा चेहरा बघून तो जोर “दुसरी” कडे पडून काही भलतेच होईल का अशी शंका वाटत होती 🙂 आजोबा पूर्णतः गडबडले होते कारण इतका एक्सलेटर दाबूनही ही गाडी पुढे का जात नाही.

“काय करताय पहिले गेयर तर टाका. ” तुसडेपणा या शब्दाचा पुरेपूर समर्थन करीत त्या प्रशिक्षकाने आपला दिवस सुरू झाल्याची ग्वाही दिली.

“अहो.. काय करताय.. नीट बघा.. वळवा ना.. अरे गेयर बदला ना.. ” असे एक ना दोन पाणउतारा करणारे घोषवाक्य म्हणत तो आम्हाला शिकवत (??? ) होता. मग आजोबांचे खेळणे झाल्यावर “त्या” तरुणीने गाडीचा ताबा घेतला. मी असतील-नसतील तेव्हड्या देवांना साकडं घातले (एक कोणीतरी येईलच वाचवायला).

तिने बसल्या-बसल्या पहिले हॉर्न वाजवला. मला वाटले की ती तपासून बघत असेल. पण नंतर पूर्णवेळ ती त्या हॉर्नवरच बसली होती. तिला बहुतेक घरून सांगितले असेल “बेटा.. दर २-३ सेकंदाने हॉर्न वाजवायचा”. मी अमेरिकेतले दिवस आठवत होतो.. तिथे खरंतर हॉर्न हा गाडीचा ऑप्शनल पार्ट असतो… असो 🙂

मग शेवटी माझी वेळ आली. मी आपला आपल्याला गाडी येते या तोऱ्यात बसलो. गाडी चालू केली आणि एक्सलेटर दाबला. पण हे काय? गाडी पुढे का जात नाही? मग प्रशिक्षकाने गोड आवाजात “अहो.. गेयर तर टाका. नुसते एक्सलेटर काय दाबताय. “वैगरे बोलून माझा उद्धार सुरू केला. मी आपला अरे हो खरंच की वैगरे बोललो आणि गेयर टाकायला गेलो तर.. “ख्खरखर्ख्र” असा विचित्र आवाज येत होता. मग तो प्रशिक्षक जाम चिडला व कुठून-कुठून लोक गाडी शिकायला येतात असला “लुक” देत गेयर टाकला.

मग मी त्या जत्रेरुपी रोड(??? काही केल्या दिसतं नव्हता) वर निघालो. डावीकडून, उजवीकडून मागून पुढून (अवचोर ध्वातात – अर्थात चारही दिशांनी) सगळीकडून बाइक, कार, सायकल, पादचारी, गाय, म्हॅस (ह्या शेवटच्या दोन वाहनांवर कोणी बसले नव्हते 🙂 ) असे विविध वाहने येत होती. मला तर वाटत होते की अजून काही वेळात गाडी वरून सुद्धा काही वाहने निघतील. तो प्रशिक्षक सारखा माझ्या अंगावर खेकसत होता “अरे.. गाडी चालवा.. वेग वाढवा” मी मात्र पूर्णतः गडबडलो होतो. साला जागा कुठे आहे गाडी जायला.

शेवटी हो-नाही करत एकदाचा माझा क्लास संपला(एकदाचा). नंतरच्या क्लास मध्ये मी त्या प्रशिक्षकाला कधीच सांगितले नाही की मला गाडी येते म्हणून.. 😦

बरेच वर्षापूर्वीची गोष्ट आहे. आई संक्रांतीच्या हळदी-कुंकासाठी बाहेर गेली होती. तिला बराच वेळ लागणार होता कारण गल्लीतल्या ५-६ ठिकाणी कारेक्रम होता. घरी मी आणि बाबा. सहसा आईचा हळदी-कुंकाचा प्रोग्रॅम असला की मी घरीच असायचो.. ती घरी आली की पहिले मी त्या ओटी वर हल्ला करायचो.. ओटीतले बोरं, शेंगा, हरबरे, गाजर, ऊस शोधून खाण्यात वेगळीच मजा आहे. आमच्याकडे हळदी-कुंकू असले की आई मला बाहेर पिटाळायची… कारण ओटीतले निम्मे ऊस मीच फस्त करत असे. मला ऊस खूप आवडतो. तोही दातांनी सोलून. कोणी ऊसाचे छोटे-छोटे तुकडे केले की मला बिलकुल आवडतच नाही… बाबा आजही रवीवारी ऊस दिसला की न विसरता आणतातच… असो

घरी मी आणि बाबांच होतो.. दोघांनापण भूक लागली होती. मग बाबांनी सगळी सूत्र आपल्या हाती घेतली आणि मोर्चा स्वयंपाक घराकडे वळवला. आमचे बाबा तसे उत्तम कुक. त्यांच्या हातची स्पेशल कचोरी म्हणजे माझी ऑल-टाइम फेवरेट. पण घाई-गडबडीत नेहमी काहीतरी गडबड होते आणि डीश बिघडते.. :-).

कीत्तेक वेळेस तर बाबांनी मसाल्याचा चहा करताना चहात चहा मसाला न टाकता ‘गरम मसाला’ टाकला आहे. मग सगळे खापर आईवर फोडल्या जाते..

” ही न नेहमी ते डबे इकडचे तिकडे करत असते.. त्यामुळे माझा गोंधळ होतो.. ” बाबा त्यांचे हे पेटेंट वाक्य बोलून फसलेल्या प्रयोगावर झाक घालण्याचा केविलवाणा प्रयत्न करतात.

आता तर आम्हाला त्याची सवय झाली आहे. मी ‘मसालेदार’ चहाचा पहिला घोट घेतल्यावर लगेच ओळखतो की आईने पुन्हा गरम मसाल्याची बाटली बदली म्हणून.. :-).

बरं चश्मा घालत जा म्हटले तर “हो!! मला काय धाड भरली आहे न दिसायला??.. ” असे उत्तर मिळते.

अशीच नेहमी सारखी गडबड करत बाबांनी रव्याच्या ऐवजी चक्क ज्वारीचे पीठ वापरले. त्या वेळेस आमच्या कडे लाइट नव्हते त्यामुळे कंदीलच्या प्रकाशात पटकन लक्षातपण आले नाही.

शिरा झाला की नाही पाहायला जेव्हा बाबांनी पाहीले तर ” हा असा चिकट-चिकट का वाटतोय??.. ” म्हणून खाऊन पाहिलं व तेव्हा लक्षात आले की बाबांनी नवीन पाककृतीचा शोध लावला आहे.. 🙂

बरं शिरा चांगला साजुक तुपात, काजू-कीशमीश घालून बनवला होता त्यामुळे फेकायची इच्छा होत नव्हती. मग काय.. त्या दिवशी डोळे बंद करून, पाण्यासोबत ढकलत खावा लागला.. 🙂

तेव्हापासून आईला कुठे बाहेर जायचे असले की काहीतरी बनवूनच जाते.. काय सांगता पुन्हा कुठला नवीन पदार्थ खावा लागेल.. 🙂

या २३ तारखेला आमच्या लग्नाला २ वर्षे पूर्णं झालीत की हो… पण आम्ही दोघे अजून एकत्र मिळून साजराच करू शकलो नाही. म्हणजे बघा २००८ मध्ये पहिला वाढदिवस तेव्हा मी नुकताच एकटा अमेरिकेला आलो होतो आणि आता वापस जातो आहे तो पण ३० तारखेला.. म्हणजे हा पण हुकला. बायको तशी काही तक्रार करत नाही पण ह्याची व्याजासकट भरपाई करावी लागणार आहे हे नक्की.. 🙂 तशी ती आपणहून काही मागणार नाही.. पण काय आहे भविष्यातील युद्धात (युद्ध = एखादी महागडी, कधीही कामी न येणारी वस्तू मागणे ) वापरल्या जाणाऱ्या असंख्य शब्दरुपी शस्त्रात ह्या शस्त्राची भर पडायला नको.
“हो!! मी कधी काही मागितले आहे का तुम्हाला लग्नाच्या वाढदिवसाला? आता ही एकच गोष्ट मागते आहे ना.. ” असो

आत्ता बायकोला फोन केला तर “कोण आहे?? ” या टिपीकल पुणेरी स्वागत वाक्याने आमचा फोन घेतल्या गेला शिवाय “काय बाई लोक असतात.. रात्री-अपरात्री फोन करतात” हे फोन करण्याला ऐकू जाईल अशा स्वरात पुटपुटली. तिचे पण काही चूक नाही म्हणा. एकतर हा दिवस मला लक्षात राहील असा पुसटसाही विचार तीच्या मनात डोकावला नसेल (मोबाईल रिमाइंडर की जय!!! ) आणि मॅडम एकदा झोपल्या की बस!! लेडी-कुंभकर्ण आहे. 🙂 त्यात तिने रात्री १२:०० वाजता फोन घेतला हेच माझे भाग्य.

लग्नाला २ वर्षे पूर्णं झाले असले तरी अजून आमचा जेमतेम एखादं वर्षाचा संसार झाला असेल. त्यामुळे “चार लाईना” लिहीण्या इतपत अनुभव गाठीशी जमा झालेला नाही. तरी या एका वर्षात बरेच उतार-चढाव आलेत. “मुझे तुम याद करना ऑर मुझको याद आना तुम.. ” आणि “तुमसे जुदा होकर.. ” वैगरे गाणीपण झालीत. प्रेमरस, विरहरस, ध्वंदरस वैगरे रसपण झालेत.

बायकोतर्फे “भावनाशून्य दगड” ही उपाधी मला लग्नाच्या २-३ महीन्या नंतरच बहाल करण्यात आली आहे त्यामुळे जास्त काही लिहीत नाही. हो पण बायकोला एकच सांगावेसे वाटते आतापर्यंत जशी माझ्या सोबत खंबीरपणे उभी राहिलीस तशीच पुढेही राहा. आतापर्यंत समोर येईल त्या सुखद व दुःखद क्षणांना माझ्या सोबत हसत मुखाने सामोरे गेलीस तशीच कायम राहा… कारण तूच माझी शक्ती आहेस.. 🙂

आता इथेच थांबतो.. बायको साता समुद्रापलीकडे असल्यावर शब्दही सुचत नाही हो..