Posts Tagged ‘कथा’

काल माझ्या मित्राचा फ़ोन आला होता. तो घर घेतोय आणि एस.बी.आय. बँकेकडुन लोन घेण्याबद्दल तो विचारत होता. मी त्याल म्हटले लोन तर मिळेलच पण त्या आधी २-३ गोष्टींची तयारी ठेव.

१. कमीत-कमी शब्दात स्वतांचा पाणउतारा करुन घेणे
२. लोनची तुला गरज आहे बँकेला नाही
३. तुझ्यापुढे राहुल राँय सुद्दा बीझी वाटेल इतका तु रिकामा आहेस.
४. तुज़्या जीवनात लोन पास करुन घेणे हे एकच धेय राहिल (निदान पुढचे २-३ महिने)

मी हे सगळे सांगीतल्यावर तो जरा घाबरलाच. मी म्हटले घाबरु नको रे, पण मनाची तयारी करुन ठेव. साहेबांनी डोक्यावर जास्त ताण न ठेवता सरळ प्रश्न केला
“मला एखाद्या एजन्टचा नंबर दे”
“एजन्ट? अरे या कामसठी तुला एजन्ट कशाला हवाय?” मी जरा चिडुनच बोललो.
“म्हणजे हे काम तु स्वतां केले?” मीत्राने अगदी मी दुपारी १ ते ४ च्या वेळेत चीतळे बंधु कडुन बाकरवडी विकत घेण्याइतके अशक्य काम केल्याचे आश्चर्य करुन विचारले.

मला हल्ली खरच कळत नाही आज-काल लोकांना प्रत्तेक गोष्टीसाठी एजन्ट का लागतो?
मान्य आहे बरेच वेळेस वेळ नसतो, गोष्टी लवकर हव्या असतात, पण नेहमीच असे असते असे नाही. बरेच वेळेस तर मला वाटते की लोकांना सरकारी कामांबद्दलची प्रक्रिया माहीती नसते, शिवाय ती जाणुन घ्यायची नसते 😦 त्यामुळे उठ-सुट एजन्ट शोधा आणि यामेळेच त्यांचे फ़ावते.
एजन्ट लोक वाट्टेल ती फ़ी मागतात. जे काम सहज होऊ शकते त्यासाठी लोक उगीचेच या एजन्ट चा खिसा गरम करतात.
पुण्यात तर या एजन्ट लोकांनी उच्छाद मांडलाय नुसता. भाड्याने घर घेण्यासाठी तर हे लोक कळस करतात. मागे मी एकदा घर भाड्याने घेण्यासाठी शोधत होतो. बरेच लोकांनी सल्ला दीला के “अरे, एजन्टच्या मदतीने लवकर घर मिळेल..थोडे पैशे जातात पण तुला घाई आहे तर लगेच मिळेल घर”
म्हटल आपल घोड अडलय तर चला धरावे पाय एजन्टचे (इथे मला जे म्हणायचे आहे ते तुम्हाला कळले असेलच). मी एकाला फ़ोन केला तर साहेबांनी ३-४ घर असल्याचे सांगितले. ते मलाच बघवे लागणार होते, शिवाय तो मालकाशी भाडे/डीपाँझीट कमी करण्याबाबत काहिच मदत करणार नाही. मी विचारले “तुमच्या फ़ी चे काय? ”
तर साहेबांनी लिस्ट्च सुरु केली.
“दोन महीन्याचे भाडे, स्टाँम्प पेपरची पैसे वेगळे. पेपर तुम्हाला आणावा लागेल.” मी मनात म्हटले हो..तुझा हुन्ड्यात द्यायचे राहिले होते ना.
“जर एक वर्षानंतर नविन करार करायचा असेल तर मला एक महिन्याचे भाडे द्यावे लागेल.” मी विचारले “तुम्ही मला घर दखवण्यापलीकडे काहीही मदत करत नाही आहत..तर मग हे नविन करारचे पैसे का?”
“साहेब, असेच असते ते..तुम्हाला पहिजे की नाही ते बोला?”
मी कपाळाला हात लावला आणि फ़ोन ठेवला. ईतके करण्यापेक्षा मी माझ्या रहात्या घरात ५०० रुपये भाडे वाठउन राहीलो तर मला स्वस्त पडेल. 🙂

हे असे सुरु असते, तरी सगळे याला डोळे झाकुन बळी पडतात. थोडा त्रास घ्यावा लागतो पण ही छोटी-मोठी कामे सहज शक्य आहेत.
हे जर असेच सुरु राहिले तर, बापाच्या शेवटच्या विधीसाठी सुद्धा एजन्ट शोधणारी माणसे दिसतील.

Advertisements

शनिवार सकाळी मी चहाचा कप हातात घेऊन गच्चीत उभा होतो. आजच्या सारखा unplanned शनिवार क्वचितच येतो. बरा घरात बकी सर्वांना काम होती. आई-बाबा एका नातेवाईका कडे जाणार होते.. बायकोला बहिणीकडे हडपसर ला जायचे होते. ती गमती ने त्याला “हाड-पसर” असे म्हणते.. असो!! तर आज घरात काहीही काम नसलेला सुखी प्राणी असा मी एकटाच होतो.
चहाचे २-४ घोट पोटात गेल्यावर माझा मेंदू काम करू लागला.. आज काय करावे?.. मस्तपैकी दिवसभर ताणून द्यावी.. की एखादा सिनेमा बघावा.. की मित्रांना जमवून जरा महफील जमवावी.. पण छे.. एकही प्लॅन जमून येत नव्हता. कुठे न कुठे माशी शींकत होती. कुठलाही नवीन सिनेमा लागला नव्हता आणि सगळे मित्र या ना त्या कारणाने बिझी होते.

मी हा सगळा विचार करतच होतो, तेव्हड्यात बायको आतून बोलत आली आणि म्हणाली(ऑर्डर दिली!! )की ह्या डब्यातली “लोणावळा चिकी” संपवा.. (सगळ्यांना मीच बरा सापडतो काहीही संपवायला.. ) मी आपला पु. ल. चा आदर्श पुढे ठेवून जमेल तितक्या सौम्य शब्दात “बरं.. ” म्हणून माझे विचारचक्र पुढे चालू ठेवले.

एकदम डोक्यात प्रकाश पडला.. “चलो लोणावळा!! “.. तसेही बरेच दिवसांपासून जायचेच होते.. नवीन camera घेतला आहे त्याचे पण टेस्टिंग होऊन जाईल. ठरलं तर मग.. “Mission Lonavala”.

पटापट अंघोळ उरकली..t-shirt आणि jean चढवून तयार झालो.. कॅमेरा घेतला.. बाइक काढली.. पेट्रोल कालच भरल्या मुळे मध्ये थांबायची गरज नव्हती. हळूहळू-रमतगमत मी आपला Bangalore-Mumbai highway वर लागलो. लोणावळात आज तशी काही खास गॅदी नव्हती. मी ठरवलं की आज नेहमीच्या स्पॉट वर न जाता.. वेगळ्या ठिकाणी जायचे. असाच भटकत असताना एके ठिकाणी सिनेमाचे शूटिंग सुरू होते. वा!! ये तो सोने पे सुहागा होगया.
camera जवळ होता, मनात म्हटला “देवा!! एखादा आवडता Actor/actress बघायला मिळू दे.. “.. आणि काय सांगू तुम्हाला.. चक्क शाहरुख खान चे शूटिंग सुरू होते. मी बायकोला हजारो धन्यवाद दिले आणि शाहरुखला शोधू लागलो.. पण साहेबांचे अजून मेकअप झाले नव्हते.. थोड्या वेळात शॉट रेडी झाला आणि शाहरुख आला.. माझा माझ्यावरच विश्वास बसत नव्हता.. मी माझ्या आवडत्या हिरोला प्रत्यक्ष बघत होतो. (आता तुम्ही म्हणाल की शाहरुख खान मध्ये आवडण्यासारखं काय आहे?.. जाऊ द्या.. पण त्याने जे शून्यातून त्याचे जग उभे केले.. त्याचे कौतुक वाटते एवढंच.. )

जसा मला मोका मिळाला मी त्याला भेटायला निघालो.. तर कोणीतरी मला “प्रसाद!! प्रसाद!!.. ” म्हणून आवाज दिल्याचा भास होत होता.. बायको मला जागे करत होती.. “प्रसाद.. अरे सुट्टी आहे म्हणून किती वेळ झोपणार आहेस?.. ऊठ आता.. तुझ्यासाठी चहा आणि तुझी आवडती लोणावळा चिकी ठेवली आहे.. चल ऊठ लवकर… “..