Posts Tagged ‘सिनेमा’

Two thousand prints, around 10,000 shows, international technicians and makeup artists, award winning sound engineering and music – as the extravagant 200-crore saga unfolds this weekend – it will also shatter the myths of ‘small market, small budget’. The notions of ‘Tamil cinema being a small market and hence there are restrictions with regard to budget’ will be flushed down the drain as Endhiran releases to a whopping number of 600 screens in Chennai city alone.

 आता तुम्हीच सांगा असला जबरदस्त सिनेमा सोडणार आहे का?

तिकिटांसाठी १-२ मित्राकडे चौकशी केली, तर काळाले की १ तासात सर्व तिकिटे विकल्या गेली. हीच कहाणी सगळीकडे होती. मी पण मग जिद्दीला पेटलो. काही करून तिकीट मिळवायचेच. ४-५ कॉन्टॅक्ट कडे हात-पाय जोडुन विनंती केली, तेव्हा कुठे ब्लॅकमधे ५०० रुपयात तिकीट मिळवले. (बायकोला जर हे कळले तर त्या रुपयात करू शकणार्‍या १०० गोष्टी ऐकवल्या असत्या ..असो)
शेवटी तो दीवस उजाडला. आज महानायक रजनीकांत चा सिनेमा बघणार होतो. दुपारी १२:०० चा शो होता, म्हटल उशीर नको म्हणून १०:०० वाजताच घरातून निघालो. हो म्हटल नेमक नाहीतर ट्रॅफिक मधे अडकायच आणि रजनी दा ची एंट्री जायची 🙂

सीन १:
कामवाली बाई: साहेब, आज थोडे पैसे उधार हवे होते
बाबा: किती?
कामवाली बाई: १०० रुपये साहेब
बाबा: प्रसाद, बाईना १०० रुपये दे तर.
मी: बाई, कशाला हवे आहेत पैसे? मझयाकडे नाही आहेत सध्या.
कामवाली बाई: साहेब, पोराची शाळेची फी भरायची आहे.
मी: नाही.
(मी त्या ५०० रुपयाच्या सिनेमा तिकीटाकडे बघून खुश होत होतो…)

सीन २:
बहादूर (गेट-कीपर): सहाबजी, वो मेरा तबियत खराब है काल से…
मी: हा तो डॉक्टर के पास जावो ना..मेरा डोका क्यु खाता है?
बहादूर: सहाबजी, १०० रुपये मिल जाता तो दवाई लेके आयेगा साहबजी.
मी: अभी नही है..जावो तुम.
(मी त्या ५०० रुपयाच्या सिनेमा तिकीटाकडे बघून खुश होत होतो…)

सीन ३:
ट्रॅफिक सिग्नलवर बाइक थांबवली. रस्त्याचा बाजूला उभी असलेली एक भिकारी म्हातारी मझयाकडे आली.
म्हातारी: पोरा, काल पासून अन्न नाही रे पोटात. काहीतरी दे
मी: जा हो आजी मला उशीर होतोय
म्हातारी: २ रुपये तरी दे रे..चहा तरी पिल.
मी: नाही हो आजी जा तुम्ही. (सिग्नल गेला आणि मी भरधाव निघालो)

(मी त्या ५०० रुपयाच्या सिनेमा तिकीटाकडे बघून खुश होत होतो…)

सीन ४:
टौकीजवर पोहचलो, चिक्कार गर्दी होती. लोक आजकाल दसर्याला एव्हडे बाहेर जात नाही. कशी-बशी बाइक पार्किंगमधे लावली. मित्राची वाट पहात उभा होतो, तेव्हड्यात खालून कोणीतरी माझी पेंट ओढत होत. मी पहिले तर एक लाहान कळ्कट कपडे घातलेला मुलगा होता. हातात एक ताटली, त्यात ओळखु ना येणारे देव, त्यावर फूल वाहिलेली, अगरबत्ती लावलेली.
पोरगा: काका, काही द्या ना (माझी पेंट पुन्हा ओढत तो म्हणाला)
मी: नाही रे, काही नाही आहे..जा तू
पोरगा: द्या ना साहेब
मी: (ओरडून) जा ना सांगितले ना तुला काही नाही म्हणून…

तो पोरगा निघून गेला, पुन्हा दुसर्‍या कोणाची पेंट ओढायला

मी त्या ५०० रुपयाच्या सिनेमा तिकीटाकडे बघून……नाही आता मला आनद होत नव्हता…का जाणे कुणास ठाउक पण कुठेतरी चुकल्या सारखे वाटत होते.

मित्र-मन्डली आली, मी मात्र शून्यात पहात होतो. मी काही बोललो नाही. ते तिकीट फाडले आणि निघालो.
मित्र विचारात होते काय झाले?..रोबोट नाही पहायचा का?

मी: “तुम्हाला दिसत नसेल, पण मी माझयातल्या माणसाचा “भावनाशून्य रोबोट” झालेला पाहिला..आता ह्या सिनेमाची काही गरज नाही मला… “

Advertisements

शनिवार सकाळी मी चहाचा कप हातात घेऊन गच्चीत उभा होतो. आजच्या सारखा unplanned शनिवार क्वचितच येतो. बरा घरात बकी सर्वांना काम होती. आई-बाबा एका नातेवाईका कडे जाणार होते.. बायकोला बहिणीकडे हडपसर ला जायचे होते. ती गमती ने त्याला “हाड-पसर” असे म्हणते.. असो!! तर आज घरात काहीही काम नसलेला सुखी प्राणी असा मी एकटाच होतो.
चहाचे २-४ घोट पोटात गेल्यावर माझा मेंदू काम करू लागला.. आज काय करावे?.. मस्तपैकी दिवसभर ताणून द्यावी.. की एखादा सिनेमा बघावा.. की मित्रांना जमवून जरा महफील जमवावी.. पण छे.. एकही प्लॅन जमून येत नव्हता. कुठे न कुठे माशी शींकत होती. कुठलाही नवीन सिनेमा लागला नव्हता आणि सगळे मित्र या ना त्या कारणाने बिझी होते.

मी हा सगळा विचार करतच होतो, तेव्हड्यात बायको आतून बोलत आली आणि म्हणाली(ऑर्डर दिली!! )की ह्या डब्यातली “लोणावळा चिकी” संपवा.. (सगळ्यांना मीच बरा सापडतो काहीही संपवायला.. ) मी आपला पु. ल. चा आदर्श पुढे ठेवून जमेल तितक्या सौम्य शब्दात “बरं.. ” म्हणून माझे विचारचक्र पुढे चालू ठेवले.

एकदम डोक्यात प्रकाश पडला.. “चलो लोणावळा!! “.. तसेही बरेच दिवसांपासून जायचेच होते.. नवीन camera घेतला आहे त्याचे पण टेस्टिंग होऊन जाईल. ठरलं तर मग.. “Mission Lonavala”.

पटापट अंघोळ उरकली..t-shirt आणि jean चढवून तयार झालो.. कॅमेरा घेतला.. बाइक काढली.. पेट्रोल कालच भरल्या मुळे मध्ये थांबायची गरज नव्हती. हळूहळू-रमतगमत मी आपला Bangalore-Mumbai highway वर लागलो. लोणावळात आज तशी काही खास गॅदी नव्हती. मी ठरवलं की आज नेहमीच्या स्पॉट वर न जाता.. वेगळ्या ठिकाणी जायचे. असाच भटकत असताना एके ठिकाणी सिनेमाचे शूटिंग सुरू होते. वा!! ये तो सोने पे सुहागा होगया.
camera जवळ होता, मनात म्हटला “देवा!! एखादा आवडता Actor/actress बघायला मिळू दे.. “.. आणि काय सांगू तुम्हाला.. चक्क शाहरुख खान चे शूटिंग सुरू होते. मी बायकोला हजारो धन्यवाद दिले आणि शाहरुखला शोधू लागलो.. पण साहेबांचे अजून मेकअप झाले नव्हते.. थोड्या वेळात शॉट रेडी झाला आणि शाहरुख आला.. माझा माझ्यावरच विश्वास बसत नव्हता.. मी माझ्या आवडत्या हिरोला प्रत्यक्ष बघत होतो. (आता तुम्ही म्हणाल की शाहरुख खान मध्ये आवडण्यासारखं काय आहे?.. जाऊ द्या.. पण त्याने जे शून्यातून त्याचे जग उभे केले.. त्याचे कौतुक वाटते एवढंच.. )

जसा मला मोका मिळाला मी त्याला भेटायला निघालो.. तर कोणीतरी मला “प्रसाद!! प्रसाद!!.. ” म्हणून आवाज दिल्याचा भास होत होता.. बायको मला जागे करत होती.. “प्रसाद.. अरे सुट्टी आहे म्हणून किती वेळ झोपणार आहेस?.. ऊठ आता.. तुझ्यासाठी चहा आणि तुझी आवडती लोणावळा चिकी ठेवली आहे.. चल ऊठ लवकर… “..